Geschiedenis van El Campello

De geschiedenis van El Campello begint duizenden jaren vóór het ontstaan van de huidige kustgemeente in L'Alacantí, ten noorden van Alicante-stad. Bij La Illeta dels Banyets zijn resten gevonden van prehistorische bewoners, Iberische handelaren en Romeinse activiteiten rond visserij. Later bepaalden wachttorens, landbouw en scheepsbouw het leven aan deze kust. De moderne plaats ontstond vooral vanaf de achttiende eeuw en werd in 1901 zelfstandig. In dit artikel volgen we hoe El Campello zich ontwikkelde van een gebied met verspreide nederzettingen tot een belangrijke vissersplaats en uiteindelijk een moderne kustgemeente.

Wie door El Campello wandelt, merkt het misschien niet meteen, maar deze kustplaats draagt de sporen van duizenden jaren menselijke aanwezigheid met zich mee. Achter het geluid van de zee, de terrassen en het dagelijkse leven ligt een oudere laag verscholen: een geschiedenis van vroege bewoners, handel over zee, landbouw in het achterland, wachttorens aan de kust en een gemeenschap die zich langzaam ontwikkelde van verspreide bewoning tot zelfstandige gemeente.

El Campello is daarmee geen plaats die op één moment plots is ontstaan, maar eerder een gebied waar verschillende tijden over elkaar heen zijn komen te liggen. Wie goed kijkt, ziet dat verleden nog altijd terug in het landschap, de kuststrook en de manier waarop de plaats zich tussen zee en land heeft gevormd. Voor Nederlanders en Belgen die El Campello vooral kennen als strandplaats aan de Costa Blanca, maakt juist die lange geschiedenis de gemeente interessanter en rijker dan de eerste indruk soms doet vermoeden.

Bijzonder aan El Campello is dat er een duidelijk onderscheid bestaat tussen de duizenden jaren oude geschiedenis van het grondgebied en het veel recentere ontstaan van de huidige plaats. De archeologische vondsten bij La Illeta dels Banyets gaan terug tot de prehistorie, maar de moderne dorpskern kreeg pas vanaf de achttiende eeuw haar herkenbare vorm. De gemeentelijke zelfstandigheid volgde zelfs pas aan het begin van de twintigste eeuw.

De vroegste bewoning van El Campello

Lang voordat El Campello uitgroeide tot de huidige kustgemeente, was dit gebied al aantrekkelijk voor menselijke bewoning. De combinatie van zee, een beschutte ligging en toegang tot het achterland maakte het tot een geschikte plek voor mensen die wilden vissen, voedsel verzamelen, handelen of zich voor langere tijd vestigen.

De bekendste plaats waar dat verleden zichtbaar is geworden, is La Illeta dels Banyets. Deze archeologische vindplaats behoort tot de belangrijkste van de provincie Alicante en laat zien dat de kuststrook al in zeer vroege tijden werd gebruikt. De oudste sporen dateren uit de kopertijd, ook wel het chalcolithicum genoemd, en de daaropvolgende bronstijd.

De eerste bewoners van La Illeta leefden in eenvoudige nederzettingen. Tijdens de kopertijd maakten zij gebruik van hutten met een ovale plattegrond. Van deze gebouwen zijn bij archeologisch onderzoek nog verschillende resten teruggevonden. Het ging om gemeenschappen die hun bestaan combineerden met landbouw, veeteelt, visserij en het gebruik van natuurlijke hulpbronnen.

In de bronstijd, gedurende het tweede millennium voor Christus, veranderde de inrichting van de nederzetting. Er werden onder meer twee grote waterreservoirs aangelegd die gedeeltelijk in de rotsbodem waren uitgehouwen. Deze reservoirs waren belangrijk omdat de kleine landtong zelf nauwelijks natuurlijke zoetwaterbronnen had.

Rond de reservoirs zijn resten van woningen en begraafplaatsen gevonden. Bij archeologisch onderzoek kwamen onder meer metalen priemen en dolken, armbanden, ivoren voorwerpen en aardewerk aan het licht. Dergelijke vondsten geven inzicht in het dagelijks leven, de bezittingen en de begrafenisrituelen van de toenmalige bewoners.

Vooral de aanwezigheid van voorwerpen van ivoor is bijzonder. Dit materiaal kwam niet vanzelfsprekend uit de directe omgeving en wijst op contacten met gebieden buiten de eigen nederzetting. De prehistorische bewoners leefden dus niet volledig geïsoleerd, maar maakten deel uit van grotere netwerken waarin materialen en kennis werden uitgewisseld.

De ligging aan zee speelde daarbij een belangrijke rol. De Middellandse Zee was niet uitsluitend een natuurlijke grens, maar ook een verbinding met andere gemeenschappen. Tegelijk bood het achterland mogelijkheden voor landbouw en veeteelt. Juist die combinatie maakte het gebied aantrekkelijk voor opeenvolgende groepen bewoners.

De geschiedenis van El Campello begint daardoor niet pas bij vissershuizen of moderne bebouwing. Lang voordat de huidige plaats bestond, woonden en werkten hier mensen die de mogelijkheden van de kust en de omliggende landbouwgronden al goed wisten te benutten.

Iberiërs en Romeinen aan de kust

De archeologische betekenis van El Campello wordt vooral duidelijk tijdens de Iberische en Romeinse perioden. In deze eeuwen ontwikkelde La Illeta dels Banyets zich tot een plaats waar bewoning, handel, religie en economische productie nauw met elkaar verbonden waren.

De Iberiërs waren gemeenschappen die vóór de Romeinse overheersing grote delen van de oostelijke en zuidelijke kustgebieden van het Iberisch Schiereiland bewoonden. Zij hadden een eigen cultuur, bouwtraditie en maatschappelijke organisatie en onderhielden handelscontacten met verschillende mediterrane volkeren.

Bij La Illeta ontstond in de vierde eeuw voor Christus een belangrijke Iberische nederzetting. Deze bleef gedurende een deel van de derde eeuw voor Christus in gebruik. De ligging aan zee maakte de plaats bijzonder geschikt voor handel, terwijl het achterland landbouwproducten en andere grondstoffen kon leveren.

Archeologisch onderzoek heeft aangetoond dat deze nederzetting niet uitsluitend uit gewone woningen bestond. Er waren ook grote opslagruimten, werkplaatsen en gebouwen die waarschijnlijk een religieuze functie hadden. Daardoor kreeg La Illeta een economische betekenis die verder ging dan die van een kleine vissersgemeenschap.

La Illeta dels Banyets als handelsplaats

De Iberische nederzetting van La Illeta dels Banyets wordt door archeologen beschouwd als een bijzonder voorbeeld van een mediterrane handelsplaats. De aanwezigheid van opslaggebouwen en uiteenlopende productiefaciliteiten wijst op een gemeenschap die zich intensief bezighield met de verwerking en uitwisseling van goederen.

Langs een centrale straat lagen gebouwen met verschillende functies. Archeologen hebben hier onder meer twee bouwwerken ontdekt die worden geïnterpreteerd als tempels. Hun architectuur is bijzonder binnen de Iberische wereld en laat zien dat religieuze activiteiten waarschijnlijk een belangrijke plaats innamen binnen de nederzetting.

Daarnaast zijn werkplaatsen, opslagruimten en resten van ambachtelijke productie aangetroffen. Bij de nederzetting werden onder meer druiven verwerkt en olie geproduceerd. Ook zijn installaties gevonden die verband houden met de conservering van vis. Deze combinatie maakt La Illeta bijzonder, omdat op één relatief klein terrein verschillende economische activiteiten samenkwamen.

Op het vasteland, in de omgeving van de latere wachttoren, zijn bovendien resten van Iberische pottenbakkersovens ontdekt. Hier werden onder meer amforen vervaardigd, grote aardewerken transportkruiken die geschikt waren voor het bewaren en vervoeren van vloeistoffen en andere handelsproducten.

De aanwezigheid van dergelijke productievoorzieningen wijst op een goed georganiseerde economie. De nederzetting kon goederen ontvangen, verwerken, opslaan en via de zee weer verder vervoeren. Daarmee maakte La Illeta deel uit van een groter netwerk van handelsplaatsen langs de Middellandse Zee.

De betekenis van deze vindplaats is ook vandaag nog niet volledig onderzocht. In 2024 ontdekten archeologen van het Museo Arqueológico de Alicante, beter bekend als het MARQ, de resten van een Iberisch gebouw van ongeveer 2.300 jaar oud. Het gebouw had een rechthoekige plattegrond met vier vertrekken. In een van deze ruimtes werden sporen van een oude brand aangetroffen.

Bij vervolgonderzoek in 2025 werden delen van een woning uit de eerste helft van de derde eeuw voor Christus verder blootgelegd. Archeologen vonden onder meer lemen banken, een haardplaats en aardewerk dat afkomstig was uit verschillende gebieden rond de Middellandse Zee.

Een bijzondere ontdekking was een overblijfsel van schoeisel van espartogras, met een ouderdom van bijna 2.300 jaar. Omdat organische materialen zoals plantaardige vezels normaal gesproken gemakkelijk vergaan, is een dergelijke vondst uitzonderlijk. Het voorwerp geeft een zeldzaam inzicht in de kleding en het dagelijkse leven van de Iberische bewoners.

Ook het gevonden aardewerk is interessant. Een deel ervan was afkomstig uit gebieden onder Punische invloed, waaronder Carthago en Ibiza. Zulke voorwerpen maken duidelijk dat de inwoners van La Illeta handelscontacten hadden met gemeenschappen buiten de directe kuststreek van Alicante.

De archeologische vindplaats blijft onderwerp van onderzoek. In september 2026 maakte de Diputación de Alicante bekend dat het MARQ nieuwe opgravingswerkzaamheden zou uitvoeren om de functie van verschillende Iberische gebouwen en productievertrekken beter te begrijpen.

Daarmee is La Illeta niet alleen een plaats waar een afgesloten verleden wordt getoond. De vindplaats levert nog altijd nieuwe informatie op over de economie, bouwtechnieken en dagelijkse leefomstandigheden van de Iberische bevolking aan de kust van Alicante.

Romeinse visverwerking en waterbekkens

Na het verdwijnen van de Iberische nederzetting veranderde het gebruik van La Illeta. Er volgde een lange periode waarin geen vergelijkbare georganiseerde nederzetting op de plaats aanwezig was. Pas in de Romeinse tijd werd het terrein opnieuw intensiever gebruikt.

Vanaf ongeveer het einde van de eerste eeuw voor Christus ontstond hier een Romeins landbouw- en kustbedrijf. De resten worden doorgaans gedateerd tussen de eerste en tweede eeuw na Christus. Anders dan de eerdere Iberische handelsnederzetting ging het nu vooral om een landelijke villa met economische voorzieningen.

Een Romeinse villa was niet uitsluitend een grote woning, maar kon ook een landbouwbedrijf zijn met opslagplaatsen, werkruimten en andere voorzieningen. Bij La Illeta zijn resten gevonden van het woongedeelte, agrarische ruimten en een kleine thermale installatie.

Die Romeinse badvoorziening bestond uit verschillende vertrekken waarin water kon worden verwarmd en gebruikt. Archeologen hebben onder meer onderdelen van een verwarmingsruimte en vertrekken voor warmere en koelere baden herkend.

Veel bekender zijn de in de rots uitgehouwen waterbekkens aan de rand van La Illeta. Deze staan bekend als de Banyets de la Reina, letterlijk de baden van de koningin. Volgens een plaatselijke legende zouden de bekkens ooit zijn gebruikt door een Moorse koningin.

Archeologisch onderzoek heeft echter duidelijk gemaakt dat deze verklaring niet klopt. De bekkens stammen uit de Romeinse periode en waren bedoeld voor het houden en bewaren van levende vis. Het gaat dus niet om koninklijke baden, maar om een vorm van Romeinse viskwekerij.

De installaties bestonden uit verschillende bassins die met elkaar en met de zee waren verbonden. Via in de rots uitgehouwen kanalen kon zeewater binnenstromen. Met afsluitingen kon het water tussen de verschillende ruimten worden gereguleerd.

De grootste bewaard gebleven bak is ongeveer 8,7 meter lang en 3,1 meter breed. Daarnaast lagen kleinere bassins die eveneens met het waternetwerk verbonden waren. Samen vormden zij een economische installatie waarmee levende vis tijdelijk kon worden gehouden.

De zee was daarmee opnieuw een belangrijke bron van inkomsten. De visbassins maakten deel uit van de bredere Romeinse economie waarin visserij, aquacultuur en de conservering van voedselproducten een belangrijke rol speelden.

Langs de Romeinse Middellandse Zeekust waren gezouten vis en vissauzen belangrijke handelsproducten. Vooral garum, een gefermenteerde vissaus, was populair. De regio rond Alicante kende verschillende centra voor visverwerking, waaronder het Romeinse Portus Ilicitanus bij het huidige Santa Pola.

De aanwezigheid van de visbassins bij La Illeta toont aan hoe belangrijk de kustgebonden economie was, al betekent dit niet dat op de vindplaats zelf iedere bekende Romeinse visverwerkingstechniek werd toegepast.

De archeologische resten laten vooral zien dat mensen hier in verschillende perioden op uiteenlopende manieren gebruikmaakten van dezelfde ligging. Waar de Iberiërs een veelzijdige handelsnederzetting ontwikkelden, richtten de Romeinen zich sterker op een landelijke villa en economische activiteiten die met landbouw en zee verbonden waren.

Een eiland dat weer vasteland werd

Ook de geografische geschiedenis van La Illeta is bijzonder. De vindplaats ligt tegenwoordig op een smalle landtong die met het vasteland is verbonden, maar dat was niet altijd zo.

Oorspronkelijk maakte de rotsachtige landtong deel uit van de kust. Door natuurlijke veranderingen, erosie en mogelijk een aardbeving raakte zij op een onbekend moment van het vasteland gescheiden. Daardoor ontstond een klein eiland voor de kust van El Campello.

In 1943 werd het eiland opnieuw met het vasteland verbonden om een natuurlijke golfbreker te creëren. Bij deze werkzaamheden werd onder meer springstof gebruikt. Helaas gingen daardoor ook delen van het prehistorische archeologische erfgoed verloren.

De huidige landverbinding is dus geen oorspronkelijke natuurlijke doorgang uit de oudheid. De omgeving is tijdens de twintigste eeuw ingrijpend veranderd, mede door werkzaamheden die bedoeld waren om de kust en haven beter bruikbaar te maken.

De archeologische betekenis van La Illeta kreeg vanaf de jaren dertig van de twintigste eeuw meer aandacht. De eerste belangrijke opgravingen werden uitgevoerd onder leiding van Francisco Figueras Pacheco. In de jaren zeventig en tachtig volgden nieuwe onderzoeken door archeoloog Enrique Llobregat.

In 1999 werd het terrein aangekocht door de Diputación de Alicante. Vervolgens werden werkzaamheden uitgevoerd om de resten te beschermen en de vindplaats beter toegankelijk te maken. Sinds 2003 kan La Illeta als archeologisch openluchtgebied worden bezocht onder beheer van het MARQ.

De opeenvolging van prehistorische, Iberische en Romeinse resten maakt de vindplaats tot een van de belangrijkste archeologische plaatsen aan de Costa Blanca. Daarbij zijn ook aanwijzingen gevonden voor incidenteel gebruik tijdens de islamitische middeleeuwen. Er is echter geen bewijs voor een even grote of langdurige islamitische nederzetting op het terrein als tijdens de Iberische periode.

Meer algemene informatie over de gemeente staat op de pagina El Campello aan zee. Die bredere context helpt om La Illeta niet alleen als bezienswaardigheid te zien, maar als sleutel tot het oudste verleden van de kustgemeente.

Middeleeuwen en kustverdediging

Na de Romeinse tijd veranderde het gebruik van het gebied. Zoals op veel plaatsen aan de kust wisselden perioden van intensieve bewoning en minder omvangrijke menselijke activiteit elkaar af. Van sommige eeuwen is minder tastbaar bewaard gebleven dan van andere, maar dat betekent niet dat het gebied zijn betekenis volledig verloor.

Ook tijdens de islamitische periode maakte het achterland deel uit van een wereld waarin landbouw, waterbeheer en verspreide bewoning een belangrijke rol speelden. Vanaf de achtste eeuw kwamen grote delen van het Iberisch Schiereiland onder islamitisch bestuur. Het gebied van het huidige El Campello maakte deel uit van deze ontwikkelingen.

De bredere regio rond Alicante kende in deze eeuwen nederzettingen, landbouwgemeenschappen en verdedigingswerken. De kennis van irrigatie en het gebruik van water was belangrijk voor het benutten van landbouwgronden in het droge klimaat.

De kuststrook zelf was echter niet overal even dicht bewoond. De nabijheid van zee bood mogelijkheden voor visserij en vervoer, maar maakte nederzettingen ook kwetsbaar voor aanvallen. Daardoor bleven verschillende groepen bewoners liever op beter beschermde plaatsen in het achterland wonen.

In de dertiende eeuw veranderden de machtsverhoudingen toen christelijke koninkrijken hun invloed over het zuidoosten van het Iberisch Schiereiland uitbreidden. De streek rond Alicante kwam in de jaren veertig van die eeuw onder Castiliaans gezag.

Een belangrijke grens liep gedurende een deel van de middeleeuwen in de omgeving van de Barranc d'Aigües. Deze waterloop speelde een rol bij de afbakening van de invloedssferen van Castilië en Aragón.

In 1296 veroverde koning Jaume II van Aragón het gebied rond Alicante. De nieuwe machtsverhoudingen werden later vastgelegd in de afspraken van Torrellas in 1304 en Elche in 1305. Daarmee kwam de streek definitief bij het Koninkrijk Valencia binnen de Kroon van Aragón.

Voor het huidige grondgebied van El Campello betekende dit dat het deel ging uitmaken van een nieuwe bestuurlijke en politieke werkelijkheid. De bevolking bleef echter verspreid wonen en van een moderne, zelfstandig bestuurde gemeente was nog lang geen sprake.

De dreiging van zeerovers

Een duidelijker zichtbaar hoofdstuk uit de geschiedenis van El Campello begint in de vroegmoderne tijd, toen de kust van het huidige Valencia regelmatig te maken kreeg met aanvallen vanaf zee.

Vooral in de zestiende eeuw nam de dreiging van Barbarijse zeerovers en kapers sterk toe. Hiermee werden zeevaarders uit Noord-Afrika bedoeld die langs delen van de Middellandse Zeekust aanvallen uitvoerden, goederen roofden en bewoners gevangen konden nemen.

Voor de bevolking betekende dat een voortdurende onzekerheid. Vissers moesten rekening houden met het gevaar van aanvallen tijdens hun werk, terwijl bewoners van afgelegen kustplaatsen weinig bescherming hadden wanneer vijandelijke schepen onverwacht verschenen.

Om de kust beter te beveiligen, werd onder de Spaanse monarchie een netwerk van wachttorens aangelegd. Deze torens stonden op strategische punten en waren bedoeld om naderende schepen tijdig te ontdekken. Zodra er gevaar werd gesignaleerd, konden waarschuwingen worden doorgegeven naar andere torens en naar de bevolking landinwaarts.

Daarbij werd overdag gebruikgemaakt van rooksignalen en 's nachts van vuur. De torens konden daarnaast worden bemand door wachters die de kust voortdurend in de gaten hielden.

In El Campello zijn twee belangrijke overblijfselen van dit verdedigingssysteem bewaard gebleven: de Torre de la Illeta en de Torre del Barranc d'Aigües.

De Torre de la Illeta

De Torre de la Illeta behoort tot de bekendste historische monumenten van El Campello. De wachttoren staat bij de archeologische vindplaats La Illeta dels Banyets en werd in het midden van de zestiende eeuw gebouwd.

De bouw werd in 1557 voltooid. De toren heeft een ronde vorm en bestaat uit een stevige stenen constructie. De toegang bevond zich boven het maaiveld, waardoor het voor aanvallers moeilijker was om binnen te dringen.

De toren maakte deel uit van een groter kustverdedigingssysteem en stond in verbinding met andere uitkijkpunten in de omgeving. Dankzij de ligging konden wachters een groot deel van de nabijgelegen zee overzien.

De verdedigingsfunctie was vooral gericht op het tijdig signaleren van gevaar. De toren was niet bedoeld om zelfstandig grote vijandelijke schepen te bestrijden, maar om de bevolking te waarschuwen en zo tijd te winnen voor bescherming of terugtrekking.

De Torre de la Illeta werd in 1991 gerestaureerd en is tegenwoordig een van de belangrijkste symbolen van El Campello. Het bouwwerk staat zelfs centraal in de visuele identiteit van de gemeente.

De toren vormt daarmee een opvallende verbinding tussen het oude en het nieuwe El Campello. Ooit was het een militair verdedigingswerk dat de bevolking moest beschermen tegen aanvallen vanaf zee. Tegenwoordig is het een herkenningspunt dat juist bezoekers aantrekt vanwege zijn historische betekenis en ligging aan de kust.

Ook de Torre del Barranc d'Aigües, verder naar het noorden, behoort tot hetzelfde verdedigingssysteem. Deze wachttoren herinnert eraan dat de beveiliging van de kust niet uit afzonderlijke gebouwen bestond, maar uit een samenhangend netwerk van posten die elkaar konden waarschuwen.

De aanwezigheid van deze torens maakt duidelijk hoe sterk de zee het leven in El Campello heeft beïnvloed. De Middellandse Zee bood voedsel, handel en verbindingen, maar vormde tegelijkertijd een bron van gevaar. De geschiedenis van de gemeente is daardoor niet alleen een verhaal van economische kansen, maar ook van waakzaamheid en bescherming.

Het ontstaan van het huidige El Campello

Hoewel het grondgebied al duizenden jaren werd gebruikt, ontstond de huidige plaats El Campello pas veel later. De moderne dorpskern kreeg vooral in de achttiende eeuw vorm, toen landbouwgronden systematischer werden ontgonnen en nieuwe families zich in het gebied vestigden.

Het gebied maakte destijds bestuurlijk deel uit van Alicante en bestond uit verspreide landbouwgronden en kleinere nederzettingen. De bevolking leefde voornamelijk van landbouw, veeteelt en andere plaatselijke activiteiten.

Een belangrijke rol in deze ontwikkeling speelde de familie Pérez de Sarrió. Nicolás Pérez de Sarrió bezat in de achttiende eeuw grote delen van het gebied en stimuleerde de vestiging van nieuwe landbouwfamilies.

Op 9 november 1775 werd een overeenkomst gesloten tussen de landeigenaren en de bewoners van het gebied. Deze overeenkomst, bekend als een concordia, legde afspraken vast over de ontwikkeling van een nederzetting op de landbouwgronden van El Campello.

De overeenkomst vormt een belangrijk moment in de ontstaansgeschiedenis van de moderne plaats. Voor het eerst werd de ontwikkeling van een eigen woonkern nadrukkelijk georganiseerd. Daarmee verschilt deze periode duidelijk van de veel oudere, verspreide bewoning die archeologisch is aangetoond.

De komst van nieuwe landbouwfamilies zorgde voor een groeiende gemeenschap. Er ontstonden woningen, landbouwbedrijven en voorzieningen die het dagelijkse leven mogelijk maakten. De bewoners bleven bestuurlijk afhankelijk van Alicante, maar ontwikkelden geleidelijk een eigen plaatselijke identiteit.

De eerste parochie en dorpskern

Bij het ontstaan van de nieuwe nederzetting speelde de kerk een belangrijke rol. In de tweede helft van de achttiende eeuw werd een eerste parochiegebouw opgericht. Deze oorspronkelijke kerk was verbonden met de religieuze ontwikkeling van de plaats en de vestiging van de nieuwe bevolking.

Ook het voormalige klooster van de mercedariërs, bekend als het Convento de los Mercedarios, maakte deel uit van de vroegste religieuze geschiedenis van het moderne El Campello.

De oorspronkelijke kerk werd in 1849 vervangen door een nieuw gebouw. Dit is de basis van de huidige parochiekerk van Santa Teresa de Jesús en de Virgen de los Desamparados. In het begin van de twintigste eeuw volgden verdere aanpassingen en uitbreidingen.

De kerk staat bij de Plaza Canalejas, die ook bekendstaat als de Plaza de la Iglesia. Dit plein behoort tot de oudste centrale plekken van de moderne nederzetting en speelde een belangrijke rol in het religieuze en maatschappelijke leven.

Rond de kerk ontstonden straten met woningen, winkels en andere voorzieningen. De oorspronkelijke dorpskern groeide geleidelijk uit tot een herkenbare gemeenschap, maar bleef lange tijd een bescheiden nederzetting binnen het uitgestrekte grondgebied van Alicante.

De verhouding tussen het dorp en het omliggende landbouwgebied was bijzonder belangrijk. De inwoners waren afhankelijk van de oogsten en van de mogelijkheden om producten naar andere markten te vervoeren. De afstand tot Alicante en de beperkte verbindingen maakten het dagelijkse leven niet altijd eenvoudig.

De opkomst van Carrer la Mar

Naast de agrarische dorpskern ontwikkelde zich aan de kust een tweede belangrijk woongebied. Deze wijk werd bekend als Carrer la Mar en groeide uit tot het maritieme hart van El Campello.

De ontwikkeling kreeg een belangrijke impuls aan het einde van de achttiende eeuw. Rond 1795 werd bij de monding van de Río Seco, ook bekend als de Montnegre, een scheepswerf opgericht.

Volgens de gemeentelijke geschiedschrijving speelde Antonio Valcárcel, prins Pío de Saboya, een belangrijke rol bij het ontstaan van deze werf. Hij beschikte over een landgoed in het gebied en stimuleerde de bouw van schepen aan de kust.

Bij de scheepswerf werden houten vaartuigen gebouwd die geschikt waren voor visserij en kustvaart. Sommige schepen waren groot genoeg om langere reizen langs de Middellandse Zee te maken.

De aanwezigheid van deze werf zorgde voor nieuwe werkgelegenheid. Scheepsbouwers, timmerlieden, vissers en andere arbeiders vestigden zich in de omgeving. Daardoor nam het aantal woningen aan de kust toe en ontstond een steeds duidelijker herkenbare visserswijk.

Carrer la Mar ontwikkelde zich daarmee op een andere manier dan de oorspronkelijke dorpskern. Waar het leven rond de kerk en de landbouwgronden vooral agrarisch was, draaide het aan de kust om schepen, visvangst, handel en de dagelijkse werkzaamheden die daarbij hoorden.

Deze tweedeling is nog altijd belangrijk voor het begrijpen van El Campello. De gemeente groeide niet vanuit één enkele kern, maar vanuit verschillende gebieden met eigen economische functies. De latere stadsontwikkeling zou deze woonkernen steeds sterker met elkaar verbinden.

El Campello wordt een zelfstandige gemeente

Lange tijd was El Campello geen zelfstandige gemeente, maar onderdeel van Alicante. Het gebied bestond uit landbouwgronden, verspreide woningen en een steeds belangrijker wordende visserswijk.

In de negentiende eeuw groeide de bevolking en kreeg de plaatselijke gemeenschap steeds meer behoefte aan een eigen bestuur. De inwoners waren voor veel zaken afhankelijk van Alicante, terwijl hun dagelijkse problemen en economische belangen vaak een ander karakter hadden dan die van de grotere stad.

Het ging onder meer om de aanleg en het onderhoud van wegen, het beheer van plaatselijke voorzieningen, de visserij, de landbouw en de verdeling van gemeentelijke middelen.

In 1841 telde het gebied van El Campello volgens de oudste bewaard gebleven bevolkingsregistratie 1.417 inwoners, verdeeld over 351 woningen. Onder de geregistreerde beroepsgroepen bevonden zich vooral landarbeiders en landbouwers, maar ook vissers.

In de daaropvolgende decennia groeide de gemeenschap verder. Het werd daardoor steeds duidelijker dat El Campello economisch en maatschappelijk een eigen plaats was geworden, ook al viel het formeel nog onder Alicante.

De afscheiding van Alicante in 1901

De officiële beweging richting gemeentelijke zelfstandigheid begon op 23 april 1898. Op die datum dienden inwoners uit de gebieden El Campello, Fabraquer, Aigües Baixes en Baranyes een verzoek in om zich af te scheiden van Alicante.

Het verzoek ging vergezeld van handtekeningen van inwoners die voorstander waren van een eigen gemeente. Daarmee werd een bestuurlijk proces in gang gezet dat verschillende jaren zou duren.

Op 18 april 1901 vond de beslissende gebeurtenis plaats. Op die dag werd El Campello officieel een zelfstandige gemeente na de afscheiding van Alicante. De oprichtingsvergadering werd gehouden in de woning van Manuel Verdú, een gebouw dat bekendstond als Casa Ambrós.

Bij de bijeenkomst waren vertegenwoordigers van het provinciale bestuur, de gemeente Alicante en de plaatselijke bevolking aanwezig. Onder leiding van de vertegenwoordiger van de gouverneur werd een voorlopige gemeentelijke bestuurscommissie gevormd.

José Ávila Blanes werd gekozen als eerste voorzitter van dit plaatselijke bestuur en geldt als de eerste burgemeester van El Campello. Andere betrokken inwoners waren onder meer Cayetano Planelles, Vicente Alberola, José Baeza, Antonio Llorca, José Poveda, Manuel Verdú en José Bernabéu Avilés.

Bij het ontstaan van de zelfstandige gemeente telde El Campello ongeveer 2.770 inwoners. De nieuwe gemeente beschikte aanvankelijk over beperkte financiële middelen, maar kreeg wel de mogelijkheid om eigen bestuurlijke keuzes te maken.

De verdere administratieve uitwerking liep nog enkele jaren door. In 1903 werden onder meer de grenzen met Alicante formeel vastgelegd en werd de gemeentelijke organisatie verder geconsolideerd. Dat verklaart waarom in sommige historische archiefbeschrijvingen ook 1903 als een belangrijk jaar wordt genoemd.

De officiële datum van de gemeentelijke zelfstandigheid blijft echter 18 april 1901. De gemeente El Campello heeft dit zelf verschillende keren bevestigd, onder meer bij de herdenking van haar 125-jarige bestaan in april 2026.

De afscheiding was een belangrijk keerpunt. Vanaf dat moment werd El Campello niet langer alleen gezien als een landelijk gebied of kustzone van Alicante, maar als een gemeente met een eigen bestuurlijke toekomst.

De zelfstandigheid maakte het mogelijk om openbare werken, voorzieningen en ruimtelijke ontwikkeling sterker op de behoeften van de eigen bevolking af te stemmen. Tegelijk bleef de verbinding met Alicante vanzelfsprekend belangrijk, zowel economisch als maatschappelijk.

Het ontstaan van de gemeente in 1901 laat vooral zien hoe sterk de plaats in de negentiende eeuw was gegroeid. Wat in de achttiende eeuw nog een agrarische nederzetting met een kleine kustgemeenschap was, had zich inmiddels ontwikkeld tot een plaats met voldoende inwoners en economische activiteiten om een eigen bestuur te rechtvaardigen.

De twintigste eeuw en het heden

De twintigste eeuw bracht voor El Campello grote veranderingen. De plaats begon de eeuw als een zelfstandige gemeente waarin landbouw en visserij de belangrijkste economische activiteiten waren. Nieuwe vervoersverbindingen, de ontwikkeling van de haven en later het kusttoerisme veranderden het karakter van de gemeente ingrijpend.

Vooral de visserij bleef in de eerste decennia een belangrijke bron van inkomsten. Het vissersleven bepaalde het dagelijkse ritme van veel families, terwijl de dorpskern verder groeide en nieuwe voorzieningen ontstonden.

De ontwikkeling verliep echter niet zonder moeilijkheden. De Spaanse Burgeroorlog van 1936 tot 1939 en de daaropvolgende dictatuur hadden ook gevolgen voor het maatschappelijke en economische leven in El Campello. Zoals in andere Spaanse gemeenten kregen inwoners te maken met politieke onzekerheid, economische beperkingen en veranderingen in de plaatselijke bestuursstructuur.

Na de oorlog bleef de economie gedurende langere tijd afhankelijk van traditionele activiteiten. Pas in de tweede helft van de twintigste eeuw ontstonden nieuwe mogelijkheden door verbeterde infrastructuur, de nabijheid van Alicante en de groeiende belangstelling voor de kust.

De komst van het treintje in 1914

Een van de belangrijkste veranderingen in de vroege twintigste eeuw was de komst van de spoorweg. Op 28 oktober 1914 bereikte de spoorlijn van de Marina El Campello. Deze verbinding zou later bekend worden als het Trenet de la Marina, het smalspoortreintje langs de kust.

De spoorlijn maakte deel uit van de verbinding tussen Alicante en de kustplaatsen ten noorden van de stad. De aanleg betekende een belangrijke verbetering van de bereikbaarheid van El Campello.

De oorspronkelijke spoorweghalte lag tussen de agrarische dorpskern en de visserswijk aan zee. Die twee gebieden werden traditioneel van elkaar gescheiden door een barranco, een droge of tijdelijk watervoerende geul.

Om de verbinding tussen het station en de woongebieden te verbeteren, werden wegen aangelegd en aangepast. Hieruit ontstonden belangrijke delen van de huidige Avenida del Mar en Avenida de la Generalitat.

De spoorweg had daardoor niet alleen gevolgen voor het vervoer van mensen en goederen, maar ook voor de ruimtelijke ontwikkeling van de gemeente. De verschillende woonkernen raakten geleidelijk sterker met elkaar verbonden.

Voor vissers, landbouwers en handelaren betekende de spoorverbinding een betere toegang tot markten buiten El Campello. Bewoners konden bovendien gemakkelijker naar Alicante reizen voor werk, handel en andere dagelijkse activiteiten.

De spoorlijn bleef gedurende de twintigste eeuw van betekenis. Uiteindelijk maakte het historische treintje plaats voor de modernere TRAM-verbinding, die tegenwoordig een belangrijk onderdeel vormt van het openbaar vervoer langs de kust van Alicante.

De huidige TRAM is daarmee niet zomaar een moderne voorziening, maar de voortzetting van een vervoersgeschiedenis die in El Campello al in 1914 begon.

De bloeitijd van de visserij

De visserij verdient binnen de geschiedenis van El Campello een eigen plaats. Waar de archeologische resten bij La Illeta laten zien dat de zee al in de oudheid economisch belangrijk was, bleef die band in latere eeuwen aanwezig in het dagelijkse leven.

Vooral aan het begin van de twintigste eeuw was El Campello een belangrijke vissersplaats. Volgens plaatselijke historische onderzoeken telde de vissersvloot in deze periode ongeveer tweehonderd houten vaartuigen. Meer dan duizend mensen waren direct betrokken bij de activiteiten op zee.

Voor een gemeente die bij haar zelfstandigheid ongeveer 2.770 inwoners telde, laat dit zien hoe belangrijk de visserij voor de lokale economie was. Een groot deel van de families was direct of indirect afhankelijk van de opbrengsten uit de Middellandse Zee.

Vissers, boten, netten, visafslag en havenactiviteiten gaven de plaats een werkend karakter. El Campello was niet alleen een plek waar mensen aan zee woonden, maar ook een plaats waar de zee daadwerkelijk inkomen bood.

Het werk was zwaar en niet zonder risico's. Vissers waren afhankelijk van het weer, de visstand en de mogelijkheden om hun vangst te verkopen. De aanleg en het onderhoud van schepen vormden daarnaast belangrijke economische activiteiten.

De haven was geen decorstuk, maar een plaats van arbeid, handel en ontmoetingen. Voor veel gezinnen bepaalde het vissersleven de dagindeling en waren de omstandigheden op zee rechtstreeks van invloed op het inkomen.

Naast de visserij ontstond ook een plaatselijke handelsfunctie. De vangst werd niet uitsluitend binnen de gemeente verkocht, maar kon dankzij verbeterde vervoersverbindingen ook naar andere markten worden gebracht.

De betekenis van het vissersverleden is nog altijd herkenbaar in Carrer la Mar en de havenomgeving. Hoewel de economie inmiddels veel breder is geworden, blijft de visserij onderdeel van het historische geheugen van El Campello.

De eerste boulevard en het toerisme

Vanaf het midden van de twintigste eeuw begon El Campello steeds sterker te veranderen. De groei van het kusttoerisme en de toenemende belangstelling voor vakantieverblijven zorgden voor nieuwe economische mogelijkheden.

Een belangrijk moment kwam in 1964, toen de boulevard langs het strand van Carrer la Mar werd geopend. Deze promenade veranderde de relatie tussen de woonbebouwing en de kust en maakte het strand aantrekkelijker voor recreatie en verblijf.

De boulevard groeide in de daaropvolgende decennia uit tot een belangrijk onderdeel van het dagelijks leven. Naast de traditionele vissersactiviteiten verschenen steeds meer restaurants, terrassen, winkels en andere voorzieningen die gericht waren op bezoekers.

De kuststrook kreeg daarmee een dubbele betekenis. Voor de plaatselijke bevolking bleef het een vertrouwde omgeving met herinneringen aan het vissersleven, terwijl dezelfde locatie voor toeristen steeds meer een plaats van ontspanning en vakantie werd.

Ook de bredere kustgemeente begon te veranderen. Vooral in Muchavista, ten zuiden van het centrum, ontstonden nieuwe woongebieden en vakantieverblijven. Dit gebied sluit aan op het uitgestrekte strand van Playa de San Juan en ontwikkelde zich tot een belangrijk onderdeel van het toeristische en residentiële El Campello.

Ten noorden van het centrum vond eveneens uitbreiding plaats, maar daar werd de ontwikkeling sterker beïnvloed door de afwisseling van rotsachtige kust, kleine baaien en heuvelachtig terrein.

De groei van het toerisme bracht werkgelegenheid in de bouw, horeca, handel en dienstverlening. De economie werd daardoor minder afhankelijk van de traditionele landbouw en visserij.

In de tweede helft van de twintigste eeuw nam ook het aantal buitenlandse huiseigenaren en bezoekers toe. De gunstige ligging bij Alicante, het klimaat en de stranden maakten El Campello aantrekkelijk voor mensen die een vakantieverblijf of een permanente woning aan de Costa Blanca zochten.

Toch ontwikkelde El Campello zich anders dan sommige van de meest intensief bebouwde badplaatsen. De gemeente behield verschillende duidelijk herkenbare delen: een historische dorpskern, een visserswijk, een haven, uitgestrekte zandstranden, kleinere baaien en woongebieden met uiteenlopende karakters.

Die afwisseling maakt duidelijk dat El Campello niet als één grote toeristische wijk is ontstaan. De verschillende delen hebben ieder een eigen ontstaansgeschiedenis en groeiden in de loop van de twintigste eeuw steeds sterker naar elkaar toe.

De opkomst van het toerisme betekende een nieuwe fase in de geschiedenis van de gemeente. El Campello werd aantrekkelijker voor bezoekers en tweede woningen, maar bleef tegelijkertijd herkenbaar als een plaats met een eigen centrum, plaatselijke tradities en een tastbare band met de zee en visserij.

De moderne haven van El Campello

Ook de haven ontwikkelde zich gedurende de twintigste eeuw verder. De traditionele vissersactiviteiten bleven bestaan, maar nieuwe voorzieningen maakten ook recreatievaart en andere vormen van watersport mogelijk.

In 1990 werd de moderne jachthaven van El Campello geopend. Het havengebied kreeg daarmee een nieuwe economische en recreatieve functie naast de bestaande beroepsvisserij.

De ontwikkeling van de jachthaven paste bij de bredere veranderingen aan de Costa Blanca, waar steeds meer belangstelling ontstond voor zeilen, recreatievaart en andere activiteiten op zee.

De vissershaven bleef ondertussen een herkenbaar onderdeel van El Campello. De visafslag, ook bekend als de lonja, vormt een belangrijk onderdeel van de plaatselijke visserijtraditie. Hier werd de aangevoerde vis verkocht en vonden de werkzaamheden plaats die bij het dagelijkse vissersleven hoorden.

Ook vandaag is dat verleden niet helemaal verdwenen. De beroepsvisserij is kleiner dan vroeger en de economie is veel breder geworden, maar de haven blijft belangrijk voor het beeld en het geheugen van El Campello.

Rond de haven komen de oude en nieuwe kustplaats bij elkaar: beroepsvisserij, recreatievaart, horeca, wandelingen langs zee en het zicht op La Illeta. Voor wie de geschiedenis van El Campello wil begrijpen, is de haven daarom meer dan een praktische plek.

Het is een herinnering aan de tijd waarin de gemeente haar bestaan directer aan de zee ontleende, lang voordat toerisme en tweede woningen het kustbeeld veranderden.

Historisch erfgoed van El Campello

Wat El Campello bijzonder maakt, is dat de geschiedenis hier niet helemaal is weggedrukt door moderne bebouwing of kusttoerisme. La Illeta dels Banyets, de Torre de la Illeta, de haven en het oudere stratenpatroon zorgen ervoor dat verschillende tijden nog altijd zichtbaar en herkenbaar zijn.

De gemeente is geen openluchtmuseum en ook geen stad van grootse paleizen of koninklijke residenties. Juist daarom voelt de geschiedenis hier vaak dichterbij. Ze zit in de ligging, in de archeologische resten, in de verdedigingswerken en in de manier waarop de gemeente zich vanuit een relatief bescheiden oorsprong heeft ontwikkeld.

Het archeologische terrein van La Illeta vormt daarbij het oudste en meest bijzondere onderdeel. De combinatie van prehistorische, Iberische en Romeinse resten geeft een uitzonderlijk beeld van de menselijke aanwezigheid aan deze kust.

De Torre de la Illeta en de Torre del Barranc d'Aigües herinneren aan de tijd waarin aanvallen vanaf zee een voortdurende bedreiging vormden. De torens vertellen niet alleen iets over militaire geschiedenis, maar ook over de onzekerheden waarmee vissers en bewoners van de kust eeuwenlang leefden.

De historische dorpskern rond de Plaza Canalejas vertelt een ander verhaal. Hier is de ontwikkeling van de agrarische nederzetting vanaf de achttiende eeuw herkenbaar. De parochiekerk Santa Teresa de Jesús en de omliggende straten herinneren aan de periode waarin El Campello zich geleidelijk als een plaatselijke gemeenschap begon te organiseren.

Ook de voormalige visserswijk Carrer la Mar heeft een bijzondere historische betekenis. Het gebied ontwikkelde zich vanaf het einde van de achttiende eeuw door de scheepsbouw en visserij, en groeide tijdens de negentiende en twintigste eeuw uit tot een van de belangrijkste economische centra van de plaats.

In verschillende straten zijn nog huizen en architectonische details te vinden die herinneren aan de vroegere bewoners. Langs de Avenida de la Generalitat staan onder meer oudere woningen met decoratieve balkons, keramische details en gevelversieringen.

Ook het voormalige Casino van El Campello en andere gebouwen rond het oude centrum herinneren aan de ontwikkeling van het verenigingsleven en de sociale verhoudingen in de zelfstandige gemeente.

De historische verbinding tussen de dorpskern en de visserswijk is eveneens belangrijk. De Avenida del Mar en de Avenida de la Generalitat laten zien hoe de oorspronkelijke afzonderlijke woongebieden steeds sterker met elkaar werden verbonden, onder meer na de komst van de spoorlijn in 1914.

Een bijzonder modern monument is het Monumento al Pescador, een werk van de kunstenaar Arcadi Blasco. Het kunstwerk bestaat uit onderdelen op het land en bij het strand en verwijst naar de historische relatie tussen El Campello en de zee.

De ontwikkeling van het historische erfgoed is ook zichtbaar in de openbare ruimte. Bij de herdenking van het honderdjarig bestaan als zelfstandige gemeente werd in het gemeentelijke park de Font del Centenari aangelegd, een fontein die verwijst naar de bestuurlijke geschiedenis van El Campello.

Deze plekken laten zien dat erfgoed niet uitsluitend bestaat uit gebouwen van honderden of duizenden jaren oud. Ook monumenten uit de twintigste eeuw kunnen belangrijk zijn wanneer zij herinneren aan gebeurtenissen die voor de identiteit van de gemeente bepalend zijn geweest.

Wie meer over de stranden en baaien wil lezen, kan terecht op de pagina stranden van El Campello. Juist die combinatie van erfgoed en kust maakt duidelijk waarom de geschiedenis van El Campello niet los te zien is van het landschap.

El Campello na 125 jaar zelfstandigheid

Op 18 april 2026 vierde El Campello het 125-jarige bestaan als zelfstandige gemeente. De herdenking vormde een bijzonder moment om terug te kijken op de ontwikkeling van een kleine kustgemeenschap tot een plaats met een veel grotere bevolking en een sterk veranderde economie.

Toen El Campello in 1901 zelfstandig werd, telde de nieuwe gemeente ongeveer 2.770 inwoners. In 2026 waren dat er volgens de gemeentelijke gegevens meer dan 32.000. Daarmee is de bevolking sinds de zelfstandigheid meer dan vertienvoudigd.

Die groei kwam niet in één keer tot stand. Tijdens de eerste helft van de twintigste eeuw bleef El Campello vooral afhankelijk van visserij en landbouw. Vanaf de tweede helft van de eeuw werden toerisme, woningbouw en dienstverlening steeds belangrijker.

De ligging nabij Alicante speelde daarbij een grote rol. De gemeente profiteerde van de groei van de grotere stedelijke regio, terwijl zij tegelijkertijd aantrekkelijk bleef voor mensen die juist iets buiten Alicante wilden wonen.

De komst van buitenlandse bewoners gaf de samenleving bovendien een internationaler karakter. El Campello werd niet alleen een vakantieplaats, maar ook een woonomgeving voor mensen uit verschillende Europese landen.

Bij de herdenking van 125 jaar zelfstandigheid besteedde de gemeente aandacht aan de geschiedenis van de plaatselijke bestuurders en aan het verzamelen van historische foto's. Het gemeentearchief speelde daarbij een belangrijke rol.

Dit archief bewaart documenten die teruggaan tot de afscheiding van Alicante. Daaronder bevinden zich notulen van gemeenteraadsvergaderingen, oude verordeningen en gegevens over openbare werken en de ontwikkeling van de gemeente.

Ook foto's en persoonlijke archieven van inwoners worden gebruikt om de geschiedenis van El Campello beter zichtbaar te maken. Daardoor ontstaat niet alleen een bestuurlijk verhaal, maar ook een beeld van het dagelijkse leven van vroegere generaties.

De herdenking van 2026 maakte duidelijk hoe bijzonder de geschiedenis van El Campello eigenlijk is. De plaats beschikt over archeologische resten die duizenden jaren oud zijn, terwijl de zelfstandige gemeente nog maar sinds 1901 bestaat.

Dat verschil tussen de ouderdom van het gebied en de relatief jonge gemeentelijke organisatie behoort tot de belangrijkste kenmerken van El Campello. Het verklaart waarom de geschiedenis van de plaats enerzijds diep in de oudheid begint, maar anderzijds sterk wordt bepaald door gebeurtenissen uit de achttiende, negentiende en twintigste eeuw.

Verleden en toekomst van El Campello

Tegenwoordig is El Campello een moderne kustgemeente waarin het verleden nog op verschillende manieren aanwezig is. De archeologische resten van La Illeta, de historische wachttorens, de oude dorpskern en de haven laten zien hoe het gebied door de eeuwen heen telkens een andere functie heeft gekregen.

De huidige gemeente is goed verbonden met Alicante en andere plaatsen langs de Costa Blanca. De TRAM, de groei van woonwijken en het toeristische belang hebben El Campello ingrijpend veranderd. Onder die moderne laag blijft echter een oudere logica zichtbaar: die van een plaats die haar bestaan altijd aan de zee, het landschap en haar strategische ligging heeft te danken gehad.

De verschillende delen van de gemeente vertellen ieder een eigen verhaal. La Illeta dels Banyets herinnert aan prehistorische bewoners, Iberische handel en Romeinse bedrijvigheid. De Torre de la Illeta laat zien hoe belangrijk kustverdediging in de zestiende eeuw was.

Het oude centrum vertelt over de landbouwfamilies die vanaf de achttiende eeuw een nieuwe nederzetting opbouwden. De haven herinnert aan de scheepsbouw en visserij die de plaats tijdens de negentiende en vroege twintigste eeuw economisch vormden.

De spoorlijn uit 1914 en de boulevard uit 1964 markeren vervolgens twee belangrijke veranderingen in de bereikbaarheid en de betekenis van de kust. Waar El Campello vroeger vooral een plaats was om te wonen en te werken, werd het later ook een aantrekkelijke bestemming voor vakantie en recreatie.

Juist dat maakt de geschiedenis van El Campello boeiend. Niet omdat zij luid om aandacht vraagt, maar omdat ze op rustige wijze in het huidige straatbeeld is blijven doorwerken. Wie vandaag over de boulevard loopt, naar La Illeta kijkt, de toren ziet staan of de haven passeert, beweegt door een landschap waarin oude en nieuwe betekenissen naast elkaar bestaan.

Voor Nederlanders en Belgen die El Campello bezoeken of er overwegen te wonen, geeft die geschiedenis extra diepte aan de plaats. De stranden, restaurants en het klimaat zijn belangrijke redenen om naar deze kustgemeente te komen, maar achter dat bekende beeld ligt een veel ouder verhaal.

El Campello is gevormd door prehistorische gemeenschappen, Iberische handelaren, Romeinse bewoners, landbouwers, kustwachters, scheepsbouwers, vissers en uiteindelijk ook toeristen en nieuwe inwoners uit binnen- en buitenland. Iedere groep heeft op haar eigen manier bijgedragen aan de gemeente zoals die vandaag bestaat.

Daarmee is El Campello geen kustplaats die uitsluitend dankzij het moderne toerisme is ontstaan. De gemeente heeft een geschiedenis waarin landbouw, handel, visserij, kustverdediging en bestuurlijke zelfstandigheid nauw met elkaar verbonden zijn.

De groei van de afgelopen decennia heeft de omgeving veranderd, maar de historische ontwikkeling blijft herkenbaar in het verschil tussen de dorpskern, de haven, de kustwijken en de oudere landschappen verder landinwaarts.

De geschiedenis van El Campello is daarmee geen verhaal van één grote gebeurtenis, maar van opeenvolgende perioden die samen het karakter van de gemeente hebben gevormd. Van bronstijd en Iberische handel tot Romeinse visbassins, zestiende-eeuwse wachttorens, een belangrijke vissersvloot en een zelfstandige gemeente die inmiddels haar 125-jarige bestaan heeft gevierd.

El Campello is daardoor meer dan een prettige kustplaats aan de Costa Blanca. Het is een gemeente waar duizenden jaren geschiedenis en het moderne leven elkaar voortdurend ontmoeten. Wie verder kijkt dan het strand alleen, ontdekt hoe sterk de huidige plaats nog altijd verbonden is met de mensen die hier in vroegere eeuwen hebben gewoond en gewerkt.

Dit artikel is voor het laatst bijgewerkt op 3 november 2026.