Wonen in Spanje betekent ook dat je op vakantie gaat in je land van herkomst. Of daar waar je familie en /of vrienden wonen. Dit hebben wij nu deze week ook ervaren voor de eerste keer. Een weekje naar Nederland en België . Familiebezoeken, een festivalletje en de stamkroeg.
Een intense week met als thuisbasis een warm bad van zusterliefde. In mijn geval schoonzusterliefde. Een mooie slaapplek voor ons gecreëerd , echt een plek voor onszelf en tegelijkertijd zo welkom in hun huis en leven. Terwijl ik het schrijf voel ik Me zo geraakt door alles. Dankbaar ook. Overal waar we kwamen werden we met zorg ontvangen. Uiteraard was dat eigenlijk altijd alzo en is mijn of onze beleving nu anders. Meer intens. Zeker voor Arnt. Hij was al 9 maanden niet meer in Nederland geweest.
Het festival waar we heen zouden gaan heb ik afgeslagen ; door het warme weer en omdat mijn lijf nee zei; maar ook omdat ik meer bij mijn kinderen wilde zijn. Voor mij een gelukkige keuze en Arnt heeft zich super geamuseerd met zijn vrienden. Kortom, we hebben een heerlijke week gehad ! Helaas waren opa hoed en Marian op vakantie dus die hebben we gemist. Gelukkig komen die ons in oktober bezoeken waar we erg naar uitkijken (correctie; ze zijn op hun terugweg van vakantie even gestopt bij Arnt zijn zus zodat we elkaar toch nog gezien hebben .. leuke verrassing).
Voor mij gaan familieaangelegenheden altijd gepaard met innerlijke rollercoasters. Familie en samenzijn,liefde en verbinding. Het belangrijkste in je leven ,je basis. Samen eten met m’n kinderen ,ervan genieten en dan weggaan met een traan die niemand ziet. Dat hoort ook bij emigratie. Je kiest voor je geluk in een ander land . Degene die achterblijven kiezen daar niet voor maar ook hun zadel je op met gemis. Mijn kinderen staan achter mijn keuze en vinden het fijn om mij gelukkig te zien. Zucht maar toch .. ik mis ze ook en mijn kleinkinderen vooral.
Morgen vliegen we weer terug naar ons leven onder de zon. Al hebben we die niet gemist deze week puf puf.
Vanaf vrijdag mag ik weer werken en zitten we weer in ons ritme daar. Arnt geniet nog van zijn laatste dagen vakantie.
Daarna weer uitkijken naar de momenten waarop we bezoek krijgen. Mooi dat na de emigratie de momenten van samenzijn intenser en bewuster worden ervaren. We nemen niets voor lief. Nu denk ik niet dat wij dat deden maar om het extra te voelen kan geen kwaad. Laat de liefde maar stromen…. Als ik straks met een weemoedig gevoelig in het vliegtuig zit troost ik me met de herinnering aan een prachtige bijzondere week.
