In mijn vorige blogs had ik het al vaker over mijn emoties. Ik ben een gevoelsmens en hoogsensitief, dus ervaar ik alles ook heel intens. Het delen ervan helpt mij en wie weet roept het herkenning op alsook erkenning bij de ander. Ons leven bestaat nu eenmaal uit ervaringen opdoen en delen. Ons verhaal delen is er een van.Vorige week was ik een paar dagen terug in België. Terug naar mijn lege huis, een bezoekje aan de kinderen, het regelen van dingen die ik altijd liever uitstel. Het opzeggen van mijn huurcontract is er 1 van. Indertijd 9 jaar op de wachtlijst gestaan voor een sociale woning. Het voelde voor mij een soort van veiligheid om altijd een betaalbaar huis te hebben als alleenstaande met kinderen.
Het duurt blijkbaar even voordat mijn systeem (denken, voelen) doorheeft dat alles nu veranderd is. Ik ben niet meer alleenstaand en mijn kinderen wonen op zichzelf. De jongste woont bij zijn vader. Gewoon Loslaten dus. De opzegbrief is weg.
Verder was het heel fijn om samen met de kinderen te zijn. Ik heb ontzettend genoten van mijn kleinkinderen. Ook met mijn vader een fijn weerzien.
Onze katten die we bij Daniel hebben achtergelaten miauwden erop los en een bezoekje aan mijn schoonmoeder en Paul was er ook 1 waar ik blij van werd.
Verder nog wat zaken geregeld en in het huis gepoetst.
In februari zal ik weer een Nederlander zijn zonder verblijfsvergunning in België. Ook dat voelt gek. Ik voel me geen Nederlander meer, heb me nooit een Belg gevoeld en voel me ook geen Spanjaard, haha. Och , ik ben gewoon een mens. Das genoeg.
Al met al ging in dit bezoekje alles gepaard met emoties, blijdschap, verdriet, angst, zorgen, gemis. Je kent het wel. En alles mag er zijn, zelfs van mijzelf. Zoals Arnt vaak zegt ; je lijkt wel een mens. Deze zin geeft zoveel ruimte en is vol van Liefde. Toen wij elkaar gisteren weer zagen en omhelsden viel alles weer op zijn plek. En was het goed. Hier ben ik thuis
