En dan is het alweer maart, over een paar dagen zitten we al een half jaar hier en eigenlijk hebben we nog geen minuut spijt gehad. Volgens de mensen die hier al langer wonen was het de slechtste winter in 25 jaar en we hebben inderdaad af en toe flink wat wind en regen gezien, maar nog steeds voelt het leven een stuk relaxter dan in Nederland. Dankzij de hulp van Maarten Claessens hebben we inmiddels zonnepanelen aan drie kanten van ons huis liggen, heel prettig om te merken hoe fijn en snel hij dat voor ons voor elkaar heeft gekregen met al het papierwerk er omheen.
De laatste maand was weer heerlijk met Sandy en Ethan op bezoek en de week erna mijn zussen. Het voelt heerlijk om de fijne vibe die we hier hebben te kunnen delen en doordat mensen komen logeren is het contact een stuk mooier en intenser dan in Nederland wanneer het altijd maar vluchtige bezoekjes waren. Komende week komen de drie andere zonen van Astrid ook voor het eerst over, iets waar we nu alweer naar uitkijken.
Tussendoor ruimte genoeg om te genieten, uit eten met (of zonder) vrienden, strandbezoekjes met live muziek als het weer wat beter was en op zijn tijd heerlijk thuis relaxen. Struinen over de markt en door leuke plaatsjes (zoals de markt in Almoradi, waar deze mooie kerk staat) met de familie en vooral genieten. Natuurlijk moet er overdag gewoon gewerkt worden net als in Nederland, maar het voelt alsof je na het werk recht je vakantie in wandelt vanwege de andere sfeer hier. De komende weken blijft het weer helaas nog wat sukkelen, maar hopelijk
komt volgende maand de lente zijn intrede doen, want de zon voelt hier anders dan in Nederland, het lijkt alsof de energie hier meer stroomt. Morgen gaan we eens kijken hoe St. Patrick's Day hier gevierd wordt, want dat moet volgens de geruchten ook een waar volksfestijn zijn hier. Veel Britten hier hebben Ierse voorouders, want een Ierse grootvader of -moeder is de weg naar een tweede (niet Engelse) paspoort en een verblijfsvergunning in Spanje. Hier nog geen enkele Brit tegengekomen die blij was met de Brexit.
Deze week ook mijn Residencia kunnen regelen, uiteraard weer met een stapel papierwerk eromheen, maar ik mag me nu officieel inwoner van Spanje noemen. Astrid haar auto heeft inmiddels ook Spaanse kentekens en zo slaan we ons stapje voor stapje door de papierwinkel heen die komt kijken bij een emigratie. Maar nu komt de zon voor het eerst vandaag om de hoek gekeken, dus we gaan maar eens lekker het huis uit dadelijk, hasta luego!
