Over een paar weken is het zover. Officieel weg uit België. Einde vast contract van mijn werk. Einde huurcontract. Verblijfsvergunning inleveren.
Ik merk bij mezelf dat het niet zo makkelijk en vanzelfsprekend is. Dit heb ik in vorige blogs ook al laten doorschemeren.
Hoe heerlijk het hier in Spanje ook is, onze nieuwe start samen, ons huis de omgeving etc ; dat andere gevoel sluimert steeds op de achtergrond. En ook de kinderen, nog steeds voelt het erg onnatuurlijk.
Zal dat gevoel een keer anders worden? Of zal dit zo blijven zolang ik in Spanje woon? Is het iets waarmee ik leer leven? Waarom heb ik dat?
Terug naar België wil ik niet meer maar voor altijd in Spanje? Ik weet het niet.
In momenten van zorgen maken zijn er deze gedachten bewust.
Gelukkig zijn ze dan vaak de andere dag alweer verdwenen. Ik denk dat dat bij het proces hoort van loslaten.
Emigreren is nu eenmaal een hele stap. De omgeving waar we wonen is wel helpend omdat we tussen andere expats zitten. De vraag die vele stellen is ; zou je terug willen? Dat voel ik meteen een duidelijke nee en de ander beaamt het ook. Interessant vind ik het wel.. dat gevoel en gedachten met zoveel anderen te delen. Wat is dat dan bij ons? Welk gevoel is het waarom we zo’n stap hebben gezet? Toch niet alleen de zon haha.
Deze blog geeft de lezer wel een echt kijkje in mijn gedachtenwereld. Best vermoeiend soms maar wel eerlijk. Tot op het bot wat ook niet voor iedereen is weggelegd. Hoe dan ook zie ik hoe boeiend en interessant alles is. De nieuwe cultuur, de mentaliteit, de mensen. Zelfs het onkruid is hier prachtig.
Alles is anders. Misschien is dat het antwoord op mijn vele vragen.
Deze week kwamen Ethan en Sandy weer langs.. genieten ❤️
De temperatuur wordt ook weer wat aangenamer en de wind is hopelijk overgewaaid. Ons dakterras heeft nu wat meer bloemetjes en twee ligbedden dus laat ik nog maar wat verder mijmeren op dit fijne plekje.
