Iedere week ben ik wel een momentje op het strand te vinden. Soms alleen, soms met z’n twee en soms met ons bezoek. En altijd zijn er wel n paar mensen in het water maar vooral zijn er aantallen die in bikini liggen te zonnen. Vitamine D opslurpen ; als je dat zo zegt.
En dat in oktober, november, december, januari ….
Het aanzicht van mensen liggend op het strand, kinderen die heerlijk spelen met een emmer en schepje, de zon op je huid en genieten van een drankje bij de strandtent. En als ik daarvoor kies zou dat schouwspel iedere dag aanwezig zijn. Het heeft iets rustgevends, relaxerend. Steeds besef ik bij mezelf dat ik dat nog mag leren. Een nieuwe gewoonte om die stoel of handdoek in de auto te leggen en mezelf nog meer van die momentjes te gunnen. Geen toeschouwer maar deelnemer zijn.
Een uitje naar de zee was in België / Nederland eerder een uitzondering en vakanties ook. En nu is het er in overvloed. Ik heb even tijd nodig om dit “nieuwe” te laten integreren in mijn gedachte en gewoonte. Er zijn ergere dingen haha maar daar heb ik m’n portie ook wel in gehad.
De zee, de natuur; (ik heb in de omgeving al prachtige bomen gezien die mij stil en klein maakten), de sfeer hier, zetten voor mij weer alles in perspectief. Genieten met een grote G. Verwondering met een grote V.
Neem niets voor lief maar ben dankbaar.. met een grote D.
En zoals Arnt dikwijls zegt als ik me toch zorgen maak om morgen.. leef in het nu.
Een gedachte, leefwijze die ik best wel beheerste maar door de grote veranderingen toch weer in oude patronen schiet. Ook daar voel ik weer verwondering om te mogen opruimen en op nog dieper niveau te helen.
Eb en vloed … de getijden van het leven
Prachtig toch ❤️
